"ผู้ว่าชัยวัฒน์" จากเด็กถีบสามล้อ สู่ชีวิตผู้ว่าฯ ลำบากแต่ไม่เคยท้อ

Publish 2018-11-20 15:37:43



เชื่อว่าหลายคนคงคุ้นชินกันภาพของชายใส่ชุดข้าราชการที่ใช้ชีวิตติดดิน ปั่นจักรยานไปทำงาน สำหรับ "คุณชัยวัฒน์ ชื่นโกมสุม" หรือ "ผู้ว่าฯ จ.เลย" วัย 50 ปี ที่เรียกได้ว่าเป็นแบบอย่างที่ดีให้ใครหลายๆ คน เพราะภาพของการปั่นจักรยานอยู่กลางถนน ด้วยชุดเครื่องแบบราชการทำให้ใครหลายๆ คนต่างชื่นชมกันเป็นอย่างมาก แต่ก็มีหลายคนตั้งคำถามว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นการสร้างภาพหรือเปล่า วันนี้เราจะมาเปิดชีวิตจริงของผู้ว่าฯ จ.เลย ว่ามีเส้นทางชีวิตอย่างไร กว่าจะเดินทางมาถึงจุดนี้

 

 



ผู้ว่าฯ จ.เลย มีนามว่า "คุณชัยวัฒน์ ชื่นโกสุม" หรือชื่อเล่นว่า "ติ๊ก" อาศัยอยู่กับครอบครัวชาวบ้านธรรมดาไม่ใหญ่โต ทางบ้านทำไร่ทำนา โดยคุณชัยวัฒน์จบชั้น ป.4 จากโรงเรียนบ้านวังสะพุง และไปเรียนต่อที่โรงเรียนชุมชนวังสะพุง แต่ไม่ได้เข้าศึกษาต่อชั้นมัธยมศึกษา เนื่องจากฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน จึงทำได้แค่ไปสอบเทียบชั้น ม.3 ซึ่งในระหว่างเรียนนั้นตนต้องส่งเสียตัวเอง รับจ้งาทำงานทุกอย่างหนักเอาเบาสู้ไม่ว่าจะเป็น ปั้นอิฐ แม้กระทั่งถีบสามล้อรับจ้าง 

 

 

ด้วยความที่ไม่มีทุนทรัพย์ในการสนับสนุนในการเรียนต่อ ทำให้ต้องไปอาศัยวัดและได้รับความเมตตาจาก "หลวงปู่คำดี วัณณาโก" เจ้าอาวาสวัดศรีสุธาวาส ที่เมตตาให้ที่พักและข้าวก้นบาตร หลังจากนั้นได้มีโอกาสไปเรียนต่อที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลังจากเปิดโอกาสให้กับนักเรียนเรียนดีแต่มีฐานะยากจนทั่วประเทศได้สอบตรง ซึ่งตัวผู้ว่าฯ จ.เลย ก็สามารถสอบเข้าได้ในคณะรัฐศาสตร์ และจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยมอันดับ 2 

 

 



หลังจากที่เรียนจบก็ได้เข้าไปทำงานในบริษัทเครือ เอสซีจี และสามารถสอบชิงทุนเรียนปริญญาโท คณะรัฐศาสตร์ สาขารัฐศาสตร์การปกครอง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งได้ยกเส้นค่าหน่วยกิตและค่าใช้จ่ายส่วนตัวในการสอบเข้าเป็นปลัดอำเภอ จนได้เป็นปลัดอำเภอสมดังใจ

 

 

ทั้งนี้ หลังจากได้เป็นนายอำเภอไม่นานก้ได้มีการปฏิรูปการปกครองขึ้นและได้มีการตั้งกรมปกครองส่วนท้องถิ่นขึ้นมา ทำให้ได้มีโอกาสเข้ามาสอบเป็นผู้ตรวจการณ์ท้องถิ่น รับผิดชอบเทศบาล อบต. เพราะองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นงานทีใกล้ชิดประชาชนมากที่สุด บวกกับต้องการส่งเสริมให้ท้องถิ่นของตนเองพัฒนายั่งยืนอย่างมีประสิทธิภาพ จนสุดท้ายก็ได้เป็นผู้อำนวยการและผู้พัฒนาบุคคลท้องถิ่น

 

 



เรียบเรียงโดย

อำมฤทธิ์ สุระสังข์