ตำนานเล่าขานที่ไม่ธรรมดาของ "เขาสมิง" !!! ดินแดนแห่งผู้ทรงธรรม หรือ ความแค้นจนพ่ายแพ้ต่อกรรม !!! #ที่สุดแห่งเรื่องเล่าครั้งโบราณ

ตำนานเล่าขานที่ไม่ธรรมดาของ "เขาสมิง" !!! ดินแดนแห่งผู้ทรงธรรม หรือ ความแค้นจนพ่ายแพ้ต่อกรรม !!! #ที่สุดแห่งเรื่องเล่าครั้งโบราณ

Publish 2018-06-27 16:57:03


เขาสมิง ปัจจุบันเป็นชื่อของอำเภอหนึ่งในจังหวัดตราด อำเภอเขาสมิงตั้งอยู่ทางทิศเหนือของตัวจังหวัด หากเดินทางไปเมืองตราดจะต้องผ่านอำเภอเขาสมิงนี้ก่อน ชื่อเขาสมิง เป็นภูเขาเล็กๆ ลูกหนึ่งซึ่งอยู่ห่างตัวอำเภอราว ๓ กิโลเมตร



เรื่องนี้ก็เหมือนตำนานอื่น ๆ ที่คนเล่าต่างยืนยันว่ามันเป็นเรื่องจริง เรื่องมีอยู่ว่า มีชายคนหนึ่ง (ชื่อของเขาหล่นหายไปตามกาลเวลา คือไม่ทราบแล้วว่าชื่ออะไร) เขามีเรื่องขัดใจกับเพื่อนบ้าน เขาคิดจะล้างแค้นเพื่อนของเขา เขาเป็นคนที่เรียนวิชาอาคม เขามีสิ่งหนึ่งที่เรียกกันว่า น้ำมันสมิง สมิงคือเสือที่สามารถกลายร่างเป็นคนได้ คือจะแปลงร่างเป็นคนเพื่อหลอกพรานป่าให้ลงมาจากการนั่งห้างบนที่สูงเพี่อจับกินเป็นอาหาร เสือสมิงสามารถแปลงกายได้หลายแบบ ทั้งเด็กผู้ชาย ผู้หญิง และบางครั้งแปลงเป็นพระธุดงค์ก็ยังได้ตามแต่มันจะต้องการ

ที่มันสามารถกลายร่างเป็นคนได้นั้นเชื่อกันว่า เกิดจากการที่มันเป็นเสือที่ดุร้ายและฆ่าคนเป็นอาหารจำนวนมาก วิญญาณมนุษย์จึงเข้าสิง และยิ่งมันได้กินคนเป็นจำนวนมากพลังอำนาจของมันก็จะมากขึ้น

กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า น้ำมันสมิงที่ว่านั้นเมื่อเขานำมาทาตัวเขาจะกลายร่างเป็นเสือสมิงในทันที และการจะคืนร่างเป็นคนดังเดิมได้เขาจะต้องอาบน้ำมนต์ที่เขาต้องปลุกเสกเตรียมไว้ เขาคิดจะกลายร่างเป็นสมิง เพื่อไปล้างแค้น แต่ถ้าเขาอยู่ในสภาพของเสือเขาคงไม่สามารถอาบน้ำมนต์เองเพื่อกลายร่างเป็นคนได้ ดังนั้นหลังปลุกเสกน้ำมนต์เสร็จ เขาจึงนำมันไปให้ภรรยาของเขาและบอกว่าหากเห็นเสือตัวหนึ่งเดินเข้ามาหา ให้เอาน้ำมนต์นี้ราดที่ตัวเสือนั้น

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็เอาน้ำมันสมิงทาตัวกลายร่างเป็นสมิงสมใจและเมื่อแก้แค้นได้สำเร็จ เขาก็กลับไปหาภรรยา เพื่อจะได้กลายร่างเป็นคนดังเดิม ข้างฝ่ายภรรยา เมื่อเห็นเสีอก็นึกถึงคำที่สามีได้สั่งไว้จึงหยิบขันน้ำมนต์มาถือ แต่อาจเป็นที่สมิงตนนั้นมีขนาดที่ใหญ่มาก จึงเกิดความกลัวมือไม้สั่นจนขันน้ำมนต์หลุดมือไปครับ สรุปได้ว่าเวรกรรมตามทัน สมิงไม่อาจกลับคืนมาเป็นคนได้ และด้วยความเสียใจ มันร้องไห้จนตายกลายเป็นเขาสมิงที่เป็นชื่อเรียกกันมาจนทุกวันนี้



- ส่วนอีกเรื่องหนึ่งที่นิยมเล่าสืบต่อกันมาในหมู่ผู้อยู่อาศัย คือ -

ในดินแดนไกลโพ้นเลยจากทิวเขาเหยียดยาวที่กั้นดินแดนไทยและขอมออกจากกัน มีชายหนุ่มเชื้อชาติขอมคนหนึ่ง ชื่อ สมิง ได้ร่ำเรียนวิชาอาคมจนแก่กล้า และเพื่อทดลองวิชาที่ได้ร่ำเรียนมาจึงเดินทางข้ามเขาสูงผ่านป่าดงดิบที่บางตอนแสงตะวันไม่อาจส่องถึง ลัดเลาะหนองน้ำกว้างใหญ่ จนวันหนึ่งได้มาพบกับเสือโคร่งที่กินคนมาแล้วมากมาย อาคมของสมิงใด ๆ ไม่สามารถสะกดมันได้ จึงเป็นครั้งแรกที่สมิงพ่ายแพ้ แม้ร่ายกายของเขาจะยับเยิบภายใต้คมเขี้ยว แต่วิญญาณอันกล้าแข็งของสมิงทำให้ครอบงำวิญญาณเสือร้ายนั้นได้ในที่สุด คงความเป็นอมตะอยู่ในร่างกายของเสือตัวนั้น ทุกข์ทนเหงาอยู่ในป่าลึก จึงร่อนเร่รอนแรมเพื่อหาเพื่อนมนุษย์ ทว่าดังต้องคำสาป มนุษย์ที่พานพบในป่าทึบกลับถูกเขากินเพื่อสังเวยความหิว

ในที่สุดสมิงก็ได้เดินทางถึงฝั่งน้ำเขียว ดูลึกล้ำ ที่ฝั่งตรงข้ามเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ มีเรือกสวนไร่นา มีสวนดอกไม้สีสันสดใส และมีผู้คนที่เป็นมิตร ตรงข้ามกับฝั่งที่สมิงอาศัยอยู่ ซึ่งมีแต่ป่าทึบและเสียงสัตว์กู่ร้องคำรามหาเหยื่อในยามค่ำคืน สมิงจึงเดินทางข้ามเถาสะบ้าใหญ่ที่ทอดตัวข้ามฝั่งคลอง ปรากฏตัวที่ริมลานนวดข้าว ในคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่าง ด้วยรูปลักษณ์ของชายหนุ่มรูปงามในชุดสีดำ มีผ้าขาวม้าคาดพุง ถือไต้อันใหญ่ไว้ในมือ พวกชาวบ้านต้อนรับสมิงอย่างอบอุ่นในวงเหล้า และมีคนสังเกตเห็นว่าสมิงวางไต้ที่ดับแล้วไว้ข้างตัวตลอดเวลา แม้ในยามที่ออกไปรำวงรอบลานนวดข้าว เขาก็ไม่ลืมคว้าไต้ขัดไว้ใต้ผ้าขาวม้าที่คาดพุงอยู่ ตกดึกทุกคนหลับใหล สมิงจึงได้จากไป ร่างในชุดดำไร้เงาจากแสงแห่งแสงเดือน 

สมิงไม่มีเงา เขาต้องถือสิ่งใดสิ่งหนึ่งเสมอเมื่อมาปรากฏตัวที่หมู่บ้าน บางครั้งเสียงหัวเราะของเขาดังกระหึ่มเกินเสียงคน บางครั้งมีกลิ่นสาบรุนแรงเมื่อเขาเคลื่อนไหว สมิงต้องเดินข้ามเถาสะบ้า ไม่มีเรือเหมือนคนอื่น และไม่เคยมีใครเห็นบ้านของสมิงที่ฟากโน้น ชาวบ้านทุกคนตระหนักในความผิดปกติ แต่ทุกคนก็ชอบสมิง

ตั้งแต่สมิงมาที่หมู่บ้านนี้ พืชพันธุ์ธัญญาหารได้ผลดีกว่าที่เคย บางปีมีฝนตกหนักน้ำป่าหลาก สมิงจะเตือนชาวบ้านให้รู้ล่วงหน้า บางปีแล้งสมิงจะคอยบอกให้เตรียมกักเก็บน้ำไว้ให้มากเป็นพิเศษ สมิงห่วงใยชาวบ้านเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่เขากำชับว่าห้ามตัดเถาสะบ้าใหญ่เด็ดขาด ถ้าฝ่าฝืนสมิงจะโกรธมากและจะไม่กลับมาหาอีก

วันหนึ่ง มีสิ่งแปลกใหม่ล่วงล้ำเข้ามาในคลองน้ำลึกแห่งนี้ มันคือเรือสำเภาที่นำสินค้าไปขายที่หมู่บ้านใหญ่ข้างบน เสากระโดงเรือติดเถาสะบ้า คนบนเรือสำเภาจึงช่วยกันตัดเถาสะบ้าจนขาดเพื่อให้เรือผ่านไปได้ก่อนค่ำ ทันที่ที่เถาสะบ้าขาด รอบข้างมืดลงอย่างรวดเร็ว ลมไม่พัดใบไม้ไม่ไหว ทุกสิ่งนิ่งสงัด และแล้วก็มีเสียงคำรามกระหึ่มในลำคอค่อย ๆ ดังขึ้น ๆ พร้อมกับลมที่ก่อตัวแรงขึ้น พัดจนเสากระโดงเรือโอนเอน พัดน้ำในคลองเป็นคลื่นกระฉอกจนเรือใหญ่ส่ายไหวอย่างรุนแรง น้ำถูกหอบเป็นคลื่นสูง ซัดสาดลำเรือและผู้คนบนนั้น สายฝนกระหน่ำเป็นม่านขาวหนาทึบในความมืดมิด เสียงลมฝนและน้ำในลำคลองคำรามก้องท้องทุ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำในคลองนิ่งสนิท ไร้ร้องรอยพายุร้าย ไม่มีเรือสำเภา ไม่มีซากศพ ไม่มีอะไรแปลกปลอม ไม่มี...สมิง มีแต่เพียงเสียงคำรามต่ำอย่างแผ่วโหยแว่วมาจากป่าทึบฟากโน้น ชาวบ้านต่างรักและอาลัย สมิง ชายหนุ่มรูปงาม คนที่ไม่มีเงา ไม่เคยปรากฏตัวในตอนกลางวัน และไร้บ้าน จึงช่วยกันสร้างศาลหลังเล็ก ๆ บนตลิ่งสูง และทำพิธีบวงสรวงเชิญวิญญาณสมิงให้สิงสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ 


ติดตามข่าวสารทาง Line

เพิ่มเพื่อน

เรียบเรียงโดย

ปิยะนัย เกตุทอง